परी गा निवृत्तिराया । हातातळीं सुखविलें तूं या ।
तरी निवांतचि मियां । भोगावें कीं तें ॥१॥

परी महेशें सूर्याहातीं । दिधली तेजाची सुती ।
तया भासा अंतर्वर्ती । जगचि केलें ॥२॥

चंद्रासि अमृत घातलें । तें तयाचि कायि येतुलें ।
कीं सिंधु मेघा दिधले । मेघाचि भागु ॥३॥

दिवा जो उजेडु । तो घराचाचि सुरवाडू ।
गगनी आथी पवाडु । तो जगाचाचि कीं ॥४॥

अगाधेंहि उचंबळती । तें चंद्रीचि ना शक्ती ? ।
वसंतु करी तैं होती । झाडांचें दानीं ॥५॥

म्हणोनि हें असंवर्य । दैविकीचें औदार्य ।
वांचोनि स्वातंतर्य । माझें नाहीं ॥६॥

आणि हा येवढा ऐसा । परिहारू देवू कायसा ।
प्रभुप्रभावविन्यासा । आड ठावूनी ॥७॥

आम्ही बोलिलों जें कांहीं । तें प्रकटचि असे ठायीं ।
मा स्वयंप्रकाशा काई । प्रकाशावें बोलें ? ॥८॥

नाना विपायें आम्हीं हन । कीजे तें पां मौन ।
तरी काय जनी जन दिसतें ना ? ॥९॥

जनातें जनीं देखतां । द्रष्टेंचि दृश्य तत्वतां ।
कोण्ही नहोनि आइता । सिध्दांत हा ॥१०॥

ययापरौतें काहीं । संविद्रहस्य नाहीं ।
आणि हे तया आधींही । असतचि असे ॥११॥

तऱ्ही ग्रंथप्रस्तावो । न घडे हें म्हणों पावो ।
तऱ्ही सिध्दानुवाद लाहों । आवडी करूं ॥१२॥

पढियंते सदा तेंचि । परी भोगीं नवी नवी रुची ।
म्हणोनि ह उचितुचि अनुवाद सिध्द ॥१३॥

या कारणें मियां । गौप्य दाविलें बोलुनियां ।
ऐसें नाहीं, आपसया । प्रकाशुचि ॥१४॥

आणि पूर्ण अहंता वेठलों । सैंघ आम्हीच दाटलों ।
मा लोपलों ना प्रगटलों । कोणा होऊनी ॥१५॥

आपणया आपणपें । निरूपण काय ओपे ? ।
मा उगेपणे हरपे । ऐसे आहे ? ॥१६॥

म्हणोनि माझी वैखरी । मौनाचेंहि मौन करी ।
हे पाणियावरी मकरी । रेखिली पां ॥१७॥

एवं दशोपनिषदें । पुढारी न ढळती पदें ।
देखोनि बुडी बोधें । येथेंचि दिधली ॥१८॥

ज्नानदेवो म्हणे श्रीमंत । हें अनुभवामृत ।
सेंवोनि जीवन्मुक्त । हेंचि होतु ॥१९॥

मुक्ति कीर वेल्हाळ । अनुभवामृत निखळ ।
परी अमृताही उठी लाळ । अमृतें येणे ॥२०॥

नित्य चांदु होये । परी पुनवे आनु आहे ।
हें कां मी म्हणों लाहें । सूर्यदृष्टी ? ॥२१॥

प्रिया सावायिली होये । तै अंगीचे अंगीं न समाये ।
येर्‍हवीं तेथेंचि आहे । तारुण्य कीं ॥२२॥

वसंताचा आला । फळीं फुलीं आपला ।
गगनाचिया डाळा । पेलती झाडें ॥२३॥

ययालागीं हें बोलणें । अनुभामृतपणें ।
स्वानुभूति परगुणें । वोगरिलें ॥२४॥

आणि मुक्त मुमुक्षु बद्ध । हें तंववरी योग्यता भेद ।
अनुभामृतस्वाद । विरुद्ध जंव ॥२५॥

गंगावगाहना आली । पाणीयें गंगा झालीं ।
कां तिमिरें भेटलीं । सूर्या जैशीं ॥२६॥

नाहीं परिसाची कसवटी । तंववरीच वानियाच्या गोठी ।
मग पंधरावयाच्या पटीं । बैसावें कीं ॥२७॥

तैसें जे या अखरा । भेटती गाभारां ।
ते वोघ जैसे सागरा । आंतु आले ॥२८॥

जैशा आकारादि अक्षरा । भेटती पन्नासही मात्रा ।
तैसें या चराचरा । दुसरें नाहीं ॥२९॥

तैसी तये ईश्वरीं । अंगुळी नव्हेचि दुसरी ।
किंबहुना सरोभरीं शिवेसीचि ॥३०॥

म्हणोनि ज्ञानदेवो म्हणे । अनुभवामृतें येणें ।
सणु भोगिजे सणें विश्वाचेनि ॥३१॥

॥ इति श्रीसिद्धानुवादे श्रीमद्‌अमृतानुभवे ग्रंथपरिहारकथनं नाम दशमं प्रकरणं संपूर्णम् ॥